11 ส.ค. 51

   เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้ไปทำกิจกรรมกับเด้กๆที่บ้านราชวิถี ตอนเเรกนึกว่าน้องๆจะดื้อมาก แต่เอาเข้าจิงๆก้อดื้อนะเเต่ไม่มาก เด็กๆที่นั่นดีใจมากที่มีพี่ๆไปเยี่ยม ไปจัดกิจกรรมหรือแม้แต่แค่ไปแจกขนม น้องๆที่นั้นบางคนมีพ่อแม่แต่บางคนก้อไม่มี บางคนก้อรู้นะว่าพ่อเเม่ตัวเองคือใครเเต่พ่อแม่ไม่ยอมเลี้ยงเพราะว่าไม่พร้อม พอเราได้ยินอย่างนี้เเล้วรู้สึกสงสารพวกเค้ามากๆเรย เพราะมันน่าเจ็บนะที่มีพ่อแม่เเต่เค้าไม่เลี้ยงเรา พอตอนจะกลับนะน้องๆก้อจะถามตลอดเลยว่าพี่ๆจะกลับมาเยี่ยมอีกเมื่อไหร่ น้องๆเค้าอยากให้มีคนมาหาเพราะเค้าก้อเหงาอยู่เเต่ในบ้านเล่นเเต่กับเพื่อนเดิมๆทุกวัน แล้วน้องๆก้อบอกว่าอย่าลืมพวกเค้านะ เพราะพวกเค้าจำพี่ๆได้ การที่เราได้ไปเจอประสบการณ์อย่างนี้ทำให้เราได้รู้ว่า เราโชคดีจิงๆที่เกิดมามีพ่อเเม่คอยเลี้ยงดู มีพี่น้องคอยอยู่ด้วยกันถึงเเม้จะทะเลาะกันบ้างเหอะ เเต่ก้อยังดีที่ได้อยู่กับครอบครัว ยังไงใครที่มีเวลาหรือมีเงินก้อให้ความช่วยเหลือแก่เด็กๆที่ด้อยโอกาสกันด้วยนะ ถือว่าช่วยเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งให้มีความสุข แม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่ความสุขที่มากมาย แต่มันก็มากพอที่จะหล่อเลี้ยงชีวิตคนๆหนึ่งให้ยืนหยัดอยู่บนโลกใบนี้ได้